*
      بخش هایی از سفر نامه آقای محمود اکبریه در سفر به سوریه وترکیه
    *
          این سفر ما در قالب یک اردو با هدف آموزش مکالمه ی عربی بود که توسط یک تور مسافرتی که با وزارت علوم قرارداد داشت ، برگزار شد . این اردو در مجموع 24 روز به طول انجامید .
    *
             در ابتدا یک مسأله جالب که در مورد مرز کشور باید بگویم و آن اینکه در تمامی مرزها رشوه می گیرند و رشوه یک چیز بسیار معمول است ، به گونه ای که مدیر کاروان هزینه رشوه را جزء مخارج ما حساب می کرد . پس از پرداخت حدود 100 هزار تومان رشوه ، وارد ترکیه شدیم .
    *
             ترکها بسیار خشن بودند . ترکیه کشوری کاملاً نظامی به نظر می رسید ، به نحوی که در خیابان هایشان تانک داشتند . بر خلاف اینکه فکر می کردیم مردم ترکیه بد حجاب اند ، بسیار با حجاب بودند . شهرهایشان بسیار تمیز و مرتب بود و اصلا قابل مقایسه با سوریه که بعداً وارد آن شدیم ، نبود .
    *
             به نظر می رسید خودروسازی آن از ایران قویتر است ، البته می گفتند مونتاژگر ماشین های فرانسه و کره جنوبی هستند . از نظر کشاورزی و دامداری هم ، پررونق به نظر می رسید . مرتع در ترکیه بسیار بیشتر از ایران است . گله های گاو بسیاری در طول مسیر به چشم می خوردند که در کوهها می چریدند و به نظر گاوهها بیشتر از بز و گوسفند بودند .
    *
             چندین کیلومتر در حاشیه دریاچه وان حرکت کردیم . دریاچه ای آرام و بسیار زیبا . اما از این دریاچه هم استفاده چندانی نشده بود و سواحل آن به حال خود رها شده بود و حتی کشاورزی هم در اطراف آن رونقی نداشت که فکر می کنم این به خاطر بی عرضگی ترکهاست . یک موضوع جالب که با آن برخورد کردیم محل فروش گازوئیل های قاچاق شده به ترکیه بود . سوخت در ترکیه قیمت بسیار بالایی دارد به همین دلیل اتوبوس ها از ایران گازوئیل می زدند و در گاراژی واقع در یکی از شهرهای ترکیه می فروختند . جالب است که این کار معمولی است که تمامی اتوبوس هایی که از ایران می آیند ، به این گاراژ می آمدند و در موقع برگشت هم گازوئیل از سوریه می زدند و در ترکیه می فروختند . که معمولا دود این کار به چشم مسافرین می رود . مثل ما که یک در میانه راه گازوئیل تمام کردیم و وسط راه ماندیم .
    *
             چیز دیگری در ترکیه نظرم را به خودش جلب نکرد ، فقط در مسیر برای نماز در مسجدی توقف کردیم و البته این اولین بار بود که با مردم ترکیه برخورد داشتیم و آنجا بود که برای اولین بار اسم احمدی نژاد را شنیدیم و مردم مسلمان آنجا از اینکه اسلام گراها در کشورشان رأی آورده بودند ، بسیار خوشحال بودند و از ما خواستند که برایشان دعا کنیم . رفتیم و رفتیم تا به مرزهای سوریه رسیدیم واز آنجا بود که برخورد خوب و " اهلاً و سهلاً "ها شروع شد . نمی دانید چه حالی داشت عکس بشار اسد و سید حسن نصر الله و احمدی نژاد را کنار هم توی خیابان ها می دیدیم . خاک انابی رنگ آن حکایت از حاصلخیزی زمین هایش داشت و تا جایی که چشم کار می کرد باغ های زیتون بود و هر از چند گاهی زمین های هندوانه و سبزیجات دیده می شد .
    *
             به شهر حلب رسیدیم ، از این شهر در موقع رفت ، چیزی ندیدیم اما در موقع برگشت مقام رأس الحسین (ع)را که در این شهر بود ، زیارت کردیم و به زیارت محسن بن الحسین (ع) رفتیم .  شهر بعدی حمص بودکه دو ساعت با حلب فاصله داشت . قرار بود که ما در جامعه البعث ساکن شویم . پس از رسیدن به شهر به دانشگاه رفتیم . جلوی درب دانشگاه حکایت از وضع افتضاح حجاب در این شهر و کلاً در این کشور داشت . ( به قول یکی از دوستان با لباس شنا به دانشگاه آمده بودند . )
    *
             هنگام ثبت نام در دانشگاه بود ؛ سیستم آموزشی سوریه با ایران تفاوت هایی دارد . مطمئن نیستم ولی فکر می کنم 6 سال ابتدایی ، 3 سال راهنمایی و سه سال دبیرستان داشتند . در دبیرستان چیزی به نام رشته معنا نداشت و فقط یک رشته داشتند . معیار ورود به دانشگاه معدل سال سوم دبیرستان است . سال سوم که امتحان می دادند ، نمراتشان جمع زده می شد و بر اساس آن نمرات در دانشگاه قبول می شدند . نمرات از 240 بود مثلاً پزشکی بالای 232 بود ، همین طورنمرات پایین می آمد تا 110 ؛ پایین تر از آن رشته ها برای همه آزاد بود . مثلاً ادبیات عرب این طور بود ولی باید عربی سال سومشان بالاتر از 32 می بود . در ضمن بعد از سال سوم باید فوراً محصلین در دانشگاه ثبت نام کنند ، در غیر این صورت باید یکبار دیگر سه سال دبیرستان را بخوانند . مشابه دانشگاه پیام نور ما هم داشتند که به آن تعلیم مفتوح می گفتند .
    *
             ما در خوابگاه دانشگاه بعث ساکن شدیم . از مسئول گرفته تا مستخدم بسیار با ما خوب برخورد می کردند و این مطلب که سوریه وایران با هم برادرند ، سخن همه آنها بود . کشور های عربی در هفته دو روز جمعه و شنبه را تعطیل هستند . ما در طول هفته کلاس و دیدار داشتیم و روزهای پنج شنبه و جمعه مثل توریست ها می گشتیم . روز جمعه به قلعه حصن رفتیم و بعد از ظهر آن روز به طرطوس و صامیا رفتیم . طرطوس شهری بندری بود وحدود یک کیلومتر آن طرف تر جزیره ای بود که می گفتند خارجی ها می روند و آنجا حمام آفتاب می گیرند . ما هم به همین خاطر نرفتیم .روز شنبه به "تدمر" رفتیم . تدمر جایی بود شبیه تخت جمشید ، منتها بسیار بزرگتر . یکی از بزرگواران می گفت اول اینجا ساخته شده است ، بعداً شاهان ایران خوششان آمده و رومیانی را که به اسارتشان در آمده بودند را مجبور کرده اند که تخت جمشید را بسازند . مردم سوریه مردم مردمی بسیار خوشگذران بودند و از هر لحظه شان برای خوشگذرانی استفاده می کردند . عصر که می شد همه ی مردم را می دیدیم که به بالکن ها می آمدند و مشغول نوشیدن و قلیون کشیدن می شدند . دو تا راننده ای که داشتیم اگر لحظه ای در جایی توقف می کردیم زود بساط مته خود را پهن می کردند . مته نوعی نوشیدنی است مانند چای سبز ؛ از آرژانتین وارد سوریه می شد . مثل اینکه زیاد هم مزه ی مناسبی ندارد اما همین که دور هم می نشینند و با آن عشق و کیف مته می خوردند خیلی به آنها حال می داد . مردم سوریه بسیار اهل بزن و بکوب و رقص بودند . مهارت آنها را در کف زدن در صحن حضرت زینب (س) و در شب میلاد امام حسین (ع) بسیار برایم جالب بود . با اینکه مردم سوریه سنی هستند ولی بسیار به حضرت زینب (س) احترام می گذاشتند و یکبار یکی از سوری ها برایم گفت که ما اگر نذری داشته باشیم ، برای حضرت زینب (س) نذر می کنیم ؛ کسانی هم که ازدواج می کنند در همان شب به حرم حضرت زینب (س) می آیند . تقریباً تمامی مردم سوریه به زیارت حضرت می آیند ، حتی همان زنان بی حجاب .
    *
             مردم سوریه اصلاً تعصبی بر روی سنی بودن خود ندارند . به ائمه اطهار (ع) ارادت داشتند . فقط مشکل در اینجا بود که می گفتند پیامبر (ص) در روز غدیر انتخاب کردند برای جانشینی ، ولی چون بعد از رحلت پیامبر، حضرت علی (ع) جوان بودند ، بنا بر اجماع که یکی از روش های استناد شیعه هم هست ، ابوبکر انتخاب شد و حتی خود حضرت علی (ع) هم با ابوبکر بیعت کرد و بعد از 25 سال ایشان به خلافت رسیدند . که البته از او سوال کردم که اگر سن آنقدر مطرح است ، پدر ابوبکر هم که آن زمان زنده بود ، چرا که پدر ابوبکر را برای خلافت انتخاب نکردید که بنده خدا جوابی نداشت . مردم سوریه شیعه وسنی را برادر هم می دانستند و حتی پشت سر ما نماز می خواندند .
    *
             نکته جالب دیگر اینکه کشور سوریه تک حزبی است و نام آن حزب حاکم هم ، حزب بعث است . ما فکر می کردیم که این بسیار بد است و مردم سوریه از این شرایط ناراضی هستند ؛ ولی برخورد ما با یک جوان شیعه حزب اللهی به نام عباس به ما فهماند که چنین نیست . عباس با جدیت تمام از حزب بعث دفاع می کرد و حتی عقیده داشت دموکراسی در سوریه بیشتر از آمریکاست و دلیل این ادعایش هم این بود که ما در داخل حزبمان چند گروه داریم که این گروهها از احزاب آمریکا بیشتر است . البته مطمئناً مخالفانی هم داشت ولی کسی جرئت حرف زدن نداشت چراکه می گویند 70 درصد مردم سوریه اطلاعاتی اند و اطلاعاتشان را به دولت می فروشند و پول می گیرند .
    *
             دین بیشتر مردم سوریه اسلام بود ولی مسلمانان چند دسته بودند : سنی ، شیعه جعفری و علوی . شیعه های علوی مردمان جالبی بودند ؛ یک چیزی تو مایه های علی اللهی . زنان لختی که در سوریه دیده می شود ، بیشترشان علوی هستند . اینها به استناد آیه « واعبدوا ربک حتی یاتیک الیقین » می گویند آنقدر باید خدا را بپرستی تا به یقین برسی ؛ خوب ما به یقین رسیده ایم و آن "علی" است . پس ما نیازی به نیازی به عبادت خدا نداریم ؛ به همین خاطر نه نماز می خوانند نه هیچی !
    *
             حقوق و درآمد مردم سوریه بسیار پایین است ، بگونه ای که بسیاری از مردم نمی توانند ازدواج کنند. مثلا حقوق راننده ی ما به پول ایران 120هزار تومان بود بدون بیمه . ولی در عین حال مردمش بسیار قانع بودند و همین قانع بودن باعث شده بود که در عین نداری خوش باشند . خانه هایشان بسیار ساده بود ؛ چهارتا بلوکه سیمانی روی هم گذاشته بودند و به آن خانه می گفتند .
    *
      

 

 

 

 

 

 

 

 

منوی اصلی

پیوندهای روزانه

آرشیو مطالب

آرشیو موضوعی

پیوندها